Танишдилар... Учрашиб юрдилар... Севишдилар... Фотиҳадан бир кун олдин йигит кутилмаганда яна учрашувга чақирди. Зарур гапи борлигини айтди. Қиз бир амаллаб борди. Юраги гуп гуп урар, миясида минг ҳаёл! Тинчликмикин деб хавотирда эди.

Uning munis chehrasi ko'z oldimga kelganda, o'zimni aybdor his qila boshlayman. Qanchalar yosh, sodda edi u. Men qanchalik sevardim uni. Shunchalar sevardimki, shamolni ham ravo ko'rmasdim. Ko'zlari yoshlanishini, ko'ngli qayg'u nimaligini bilishini istamasdim. Lablarida hamisha tabassum bo'lishini xohlardim. Ammo u negadir doim g'amgin yurardi. Ko'zlari ma'yus boqardi menga. Nega bunchalik tushkun yurishi sababini tushunolmasdim. Sababini so'raganimda, mahzun jilmayish bilan kifoyalanardi, dardini aytishni istamasdi sira. Qanchalik qistamay, tayinli javob ololmasdim. Bundan ko'p siqilardim, lekin unga qattiq gapirolmasdim.